Op 19 februari heeft Akkoord opgetreden met Madeline Bell in Schouwburg de Kring in  Roosendaal.
Ineke doet verslag.

Om 18.45 u. werden wij verwacht bij de artiesteningang. Al snel werden we binnengelaten door de vrouw en tevens assistente van Dolf de Vries, de orkestleider van Dolf de Vries Music Train, de band waar Madeline mee door Nederland toert met haar programma ‘Another touch’ en konden we naar de kleedkamers gaan.

Na ongeveer een half uurtje roezemoeste het door de gangen dat ‘ZE’ in aantocht was en jawel hoor, daar was ze dan. Van de poster had ik het idee dat ze een lange vrouw is, maar wat er voorbij kwam was een klein figuurtje, een beetje gebogen, met de schouders wat opgetrokken, op haar hoofd een muts tot bijna over haar ogen, spijkerbroekje en platte sportieve schoenen. Ze  leek eerder op een klein jochie dan op een celebrety. Die kan incognito de straat op, zou ik zo denken.

Ze begroette ons met: “Hi”, vergezeld gaande van een big smile. En als ik zeg big smile, dan bedoel ik dat letterlijk. Meteen werd mij duidelijk waar haar grote stemvolume vandaan komt; mijn God, wat een klankkast !!

Voor het publiek van de stoelen in de zaal bezit zou nemen, konden we nog even soundchecken voor ons eigen nummer en het lied dat we met Madeline zouden zingen met haar repeteren.

Het gedeelte voor de pauze mochten wij meegenieten vanuit de zaal, op het balkon. En dat heeft het publiek in de zaal waarschijnlijk wel gemerkt!
Was Madeline in de gang bij de kleedkamers nog een ‘jochie’, eenmaal op het toneel was daar niks meer van te herkennen. Ze had een ware metamorfose ondergaan. Ze leek inderdaad ineens een heel stuk langer en dat kan nooit alleen van die hakken die ze droeg geweest zijn. Daar stond een Diva, die desondanks heel eenvoudig bleef. Ze zong allerlei stijlen muziek en lekker allemaal ‘goud van oud’ en ze praatte de songs heel gemoedelijk aan elkaar.

In de pauze konden wij in het artiestencafé wat drinken en moesten we wachten tot we opgehaald zouden worden om de planken op te gaan.Toen het zover was, moesten we tussen de coulissen wachten tot we ‘op’ mochten. De ene helft van ons koor stond links en de andere rechts van het toneel en er werd geluidloos geswingt aan beide kanten. Eindelijk was het dan onze beurt en mochten we laten horen wat we kunnen. We mochten eerst een eigen nummer, Cry me a River, zingen met Madelines band. Daarna zongen we waar we voor waren ‘ingehuurd’, het nummer Standing by, met Madeline herself. Het was geweldig en toen we weer tussen de coulissen stonden bleek dat we nog niet terug naar de kleedkamer hoefden, want we mochten onverwacht het laatste nummer, What’d I say, ook nog mee zingen. 

Na afloop nam ze alle tijd om tussen ons te poseren voor een aantal foto’s.
Madeline Bell, een geweldige vrouw, zonder kapsones. Het was dan ook een onvergetelijke ervaring en ik mag zonder op te scheppen best zeggen dat we bij Akkoord toch inmiddels wel wat gewend zijn!